Synopsis

Mijn Tweede Leven is een emotionele en inspirerende blik op de extra tijd die vijf verschillende mensen krijgen na orgaandonatie, en hoe zij toeleven naar de World Transplant Games. Die worden voor het eerst in België georganiseerd,  in Leuven tijdens juli 2027.

De World Transplant Games worden sinds 1978 om de twee jaar georganiseerd om getransplanteerden te inspireren meer te bewegen. Mensen die een transplantatie achter de rug hebben, moeten imuunremmers nemen en die zorgen voor een verhoogd risico voor bloed- en vaatziekten. Daarom is bewegen voor hen nóg belangrijker.

In deze reeks willen we laten zien hoe het is om letterlijk een tweede leven te krijgen. Dankbaarheid staat voorop - er is vaak iemand anders moeten sterven om een tweede kans te krijgen. Ze proberen verantwoordelijk om te springen met die kans want andere patiënten op de wachtlijst moeten nog langer wachten op een nieuw orgaan. De mensen die we volgen, leven elke dag met die gedachten.

De Games zijn voor onze vijf atleten de perfecte kans om te meten wat ze nog kunnen, om nieuwe doelen te halen. Om in competitie te gaan met zichzelf en met anderen. Bij deze games is deelnemen écht belangrijker dan winnen. Los van de competitie is elke deelnemer, of het nu een ex-topper is, of een amateur, hier om dezelfde reden: om dankbaarheid te tonen en te vieren dat hij of zij er nog is. Dat zorgt voor een zeer unieke sfeer.

Deze mensen gaven niet op, kregen - vaak van een anonieme donor - een tweede leven, en zijn op dit moment high on life. Het inspireert de kijker om zelf te sporten en het doet hen hun eigen gezondheid koesteren. 

Concept

De World Transplant Games zijn de arena, de aanleiding om de reeks te maken, maar we focussen op de mensen en hun verhalen. 

We volgen vijf personages tijdens hun voorbereidingen in het voorjaar van 2027. Minstens één van hen wacht nog op een nieuw orgaan. Zo kunnen we het leven voor en na de operatie laten zien en creëren we - naast de games zelf - een tweede spanningsboog. Vooraf is het vaak een leven van dialyses en onderzoeken. Mensen die op een wachtlijst staan kunnen bijvoorbeeld ook niet op reis vertrekken. Ze zouden hun plaats - en kans op een nieuw orgaan - verliezen. Na de transplantatie is het afwachten hoe het lichaam reageert en daarna testen waar de nieuwe grenzen liggen. ‘Hoeveel kan ik opnieuw?’ Door in de reeks iemand zien toeleven naar zo’n operatie en er weer zien van recupereren hebben we - samen met de games - een dubbele spanningsboog. 

Persoonlijke verhalen

Iedere getransplanteerde kan tot in de kleinste details vertellen over het telefoontje dat ze kregen: “We hebben een orgaan voor je. Je moet nu naar het ziekenhuis komen.” Sommige mensen gingen in het midden van de nacht nog even bij hun kinderen langs, anderen stonden op het podium en moesten in het midden van een voorstelling vertrekken. Het zijn momenten die zij of hun omgeving nooit vergeten.

Donaties gebeuren anoniem en België zit in een uitwisselingsprogramma met een aantal andere Europese landen. Veel Belgen lopen dus rond met een nieuwe nier, long, hart of lever uit Duitsland, Oostenrijk of Kroatië. Patiënten weten niet van wie, maar krijgen wel de kans om een brief te schrijven naar de nabestaanden van de donor. 

Bij gekende nierdonatie spelen er andere spanningen. Komen we er allebei wel goed uit? Offeren we niet één gezond leven op voor een ongezond? Door ook deze personages te volgen doorheen hun verhaal, krijgen we een extra spanning. Hoe komt de donor eruit? Normaal gezien recupereert de donor net iets langer dan de ontvanger van de nieuwe nier. Donoren mogen trouwens ook deelnemen aan de spelen.

Niet iedereen kan zomaar aan iedereen een nier donderen. Na een lange reeks van testen kan men nagaan of er een match is. Zo is er bijvoorbeeld Jozefien (35) uit Gent die een nier kreeg van haar mama. Hoe voelen zij zich daarbij? Hoe voelt het als mama om je dochter zo te kunnen helpen?

Jozefien viert nu, net als vele andere getransplanteerde, twee verjaardagen. Haar originele verjaardag en daarnaast ook de dag waarop ze geopereerd werd. Het leven dat ze nu leidt ziet ze als extra time, een geschenk. En dat mag gevierd worden. Elk jaar neemt ze haar mama uit voor een gezellig etentje.

Host

Als host zoeken we iemand met een sterke human intrest kant, die onze atleten op een naturelle manier hun verhaal kan laten doen. In het beste geval heeft hij/zij een persoonlijke link met het thema. 

Als host gaat onze voorkeur naar  Sven De Leijer. Hij is gevraagd en denkt er momenteel over na. Het onderwerp komt mogelijks te dicht bij zijn persoonlijke levenssfeer. Zijn vader stierf redelijk recent - na een dubbele transplantatie.

Een tweede optie is Imke Courtois. Imke is kinesist van opleiding en heeft nog stage gelopen in de transplantatieafdeling van UZ Leuven. Ze is enorm geïnteresseerd door het medische aspect en heeft ook persoonlijk een link met transplantatie. Een van haar beste vrienden overleed een paar jaar geleden aan een longtransplantatie.
Imke is na haar voetbalcarrière nog steeds heel veel met sport bezig en ziet het belang ervan ook als je niet top in je vel zit. Ze is iemand die anderen graag motiveert en coacht om het beste uit henzelf te halen. 

Maar ook Sisak Schoeters zien we de juiste balans vinden tussen atleten aanmoedigen en goede gesprekken met hen aangaan. De empathie die ze met zich meebrengt zou in gevoelige scenes zeer dankbaar zijn.

Onze host zou naar aanloop van de Games in Leuven de voorbereiding van onze personages volgen. De trainingen, hun teams, hun verwachtingen. De host gaat mee sporten en trainen. Vaak zijn dit laagdrempelige sociale activiteiten zoals een korte loop, een wandeling, een spelletje tennis. Bij anderen gaat het er wat serieuzer aan toe. Bij de laatste Games had België een aantal wereldkampioenen in de rangen bij het lopen, wielrennen en op de triatlon. Als verrassing, en om ze extra te motiveren, zorgt de host voor extra trainingen van een professionele coach of (ex-)top-atleet. 

Apotheose - spanningsboog - operaties,

De laatste aflevering van Mijn Tweede Leven wordt gedraaid tijdens de spelen in Leuven zelf, en zorgt voor een apotheose van de sportieve prestaties, de samenhorigheid onder lotgenoten en de kleine persoonlijke verhalen. Alle sportactiviteiten zullen plaatsvinden op campus Arenberg van de KU Leuven, in juli 2027. De Leuvense World Transplant Games zijn een initiatief van Stad Leuven, UZ Leuven, Transplantoux vzw.

Mogelijke personages

Jo is 49 en fervent fietser. Zijn nierproblemen kwamen aan het ligt wanneer hij zijn broer niet meer kon volgen in de Franse Alpen. Als acteur stond hij jaren op het podium van Circus Ronaldo. Er werd nog onderzocht of zijn vader een nier kon doneren, maar er was geen match. Dus kwam hij op de wachtlijst terecht. Na enkele jaren van dagelijkse thuisdialyses, kwam eindelijk het telefoontje van het ziekenhuis. Alleen stond zijn telefoon niet aan. Jo stond op het podium in Mechelen en zijn gsm lag backstage en stond af. De politie kwam hem uiteindelijk zoeken in de coulissen. Hij kon de voorstelling nog uitspelen en is onmiddellijk daarna - onder luid applaus van zijn collega’s - richting Gasthuisberg in Leuven vertrokken. Daar kwam hij vol adrenaline, in volledige make-up en outfit, binnengestormd. Hij was op tijd. Sindsdien lukt fietsen ook weer prima.

Goele (36) kreeg 15 jaar geleden een nieuw hart. Naast haar werk als vrachtwagenchauffeur is ze een gedreven sporter en doet ze al voor de derde keer mee aan de World Transplant Games. Ze leeft voor die momenten. Het geeft haar leven richting, ze haalt er veel internationale, sociale contacten uit en het leert haar nieuwe grenzen opzoeken.

Studente Veronique (20) werd plots ziek. Na enkele onderzoeken bleek een erfelijke ziekte haar nieren aan te tasten. Ze had weinig tijd en kwam in aanmerking voor een spoedoperatie. Ondertussen werd onderzocht of haar mama een match was om een nier te doneren. Gelukkig bleek dat het geval. De jonge studente recupereert op dit moment. Sporten deed ze al en zal ze blijven doen. Ze wil meedoen aan de Games in Leuven, maar twijfelt nog tussen fietsen of de triatlon.

Ellen (42) kreeg na een kankerbehandeling tijdens haar studententijd te horen dat haar hart verzwakt was. Ze zou ooit een nieuw hart moeten krijgen. Uiteindelijk duurde het nog vele jaren vooraleer ze op de wachtlijst terecht kwam. Jaren van steeds minder kunnen, steeds aanpassen. Ze adopteerde samen met haar man een kind en bouwde wat meer rust in in haar leven door van werk te veranderen. Sinds een tweetal jaar is ze getransplanteerd en voelt ze zich dagelijks dankbaar voor de nieuwe fase in haar leven. Ze kan opnieuw veel meer. Padel met vrienden lukt misschien nog niet, maar met de gepensioneerde vrienden van haar moeder kan ze wel mee. 

Sarah is 30 en gaf een nier aan haar vader. Het Joodse gezin deed er lang over om tot die beslissing te komen. Donatie van jong naar oud is meer beladen en haar vader weigerde lange tijd zijn dochters gulheid en het risico dat ermee samenhangt, te aanvaarden. 

Wim en Inge, (55) een koppel met twee jonge twintigers in huis, kregen na vele tests te horen dat het mocht: Inge kon een nier doneren aan haar man Wim. Stilletjes aan vonden ze hun evenwicht terug na enkele bange jaren. Hij kon enkele maanden na de operatie weer de cols van de Dolomieten overfietsen met vrienden. Zij had - als donor - ongeveer zes maanden nodig om zich weer de oude te voelen. Voor hen klopte het plaatje helemaal wanneer hun kinderen voelden dat ze hun papa weer terug hadden. 

Ibrahim (35) speelde voetbal maar moest stoppen door hartklachten. Hij staat nu bijna bovenaan de wachtlijst voor een nieuw hart. Hij hoopt daarna weer volop te mogen en kunnen sporten. Hij verzorgt zijn lichaam al heel zijn leven heel goed. Geen alcohol, gezond eten. Het slechte hart ziet hij als brute pech. Maar dat betekent niet dat hij de moed laat hangen, of dat zijn levenswijze verandert. Hij blijft zeer hoopvol.

Sowieso willen we iemand volgen die nog voor de transplantatie staat. Zo krijgen we de kans om het effect van het lange wachten te laten zien. Stilletjesaan naar boven op de wachtlijst kruipen. En krijgen we te zien hoe mensen erdoor komen na zo’n operatie, hoe hun leven verandert. Met gekende nierdonatie is dit iets gemakkelijker in te plannen. Met een hart of levertransplantatie is het mee wachten tot er - hoe hard het ook is - iemand anders sterft.

Team Transplantoux

Het team achter de organisatie van de games en de begeleiding van de Belgische deelnemers met o.a. Prof. Dr. Diethard Monbaliu, die de vzw ooit oprichtte na een belofte aan een patient: als jij na de operatie de Mont Ventoux opgaat, ga ik mee. Zo gebeurde, en Transplantoux ontstond.

LIEVEN BULCKENS - 0472710503