Mijn Tweede Leven

5 afleveringen van 30-35minuten voor VRT Eén

Mijn Tweede Leven is een emotionele en inspirerende blik op de extra tijd die vier verschillende mensen krijgen na orgaandonatie, en hoe zij toeleven naar de World Transplant Games. Die worden voor het eerst in België georganiseerd,  in Leuven tijdens de zomer van 2027.

Bewegen is nóg belangrijker voor getransplanteerden. De imuunremmers die ze moeten nemen, zorgen voor een verhoogd risico voor bloed- en vaatziekten. Vandaar dat er sinds 1978 om de twee jaar World Transplant Games worden georganiseerd om mensen te inspireren.

In deze reeks willen we laten zien hoe het is om letterlijk een tweede leven te krijgen. Dankbaarheid staat voorop - er is vaak iemand anders moeten sterven om een tweede kans te krijgen, en andere patiënten moeten nog langer wachten op een nieuw orgaan. De mensen die we volgen, leven elke dag met die gedachten.

De Games zijn de perfecte kans om te meten wat ze nog kunnen, om nieuwe doelen te halen. Om in competitie te gaan met zichzelf en met anderen. Maar bewegen hoeft niet sporten te zijn. Bij deze games is deelnemen écht belangrijker dan winnen. Elke deelnemer, of het nu een ex-topper is, of een grootmoeder van 93, is hier om dezelfde reden: te vieren dat hij of zij er nog is. Dat zorgt voor een zeer unieke sfeer.

Mijn Tweede Leven moet de kijker zin geven om zelf te sporten en hun gezondheid doen koesteren.

Host

Als host denken we aan Sven De Leijer. Hij is gevraagd en denkt er momenteel over na. Het onderwerp komt mogelijks te dicht bij zijn persoonlijke levenssfeer. Zijn vader stierf vorig jaar - na een dubbele transplantatie.

Onze host zou naar aanloop van de Games in Leuven de voorbereiding van onze atleten volgen. De trainingen, hun teams, hun verwachtingen. Sven gaat mee sporten en trainen. Vaak zijn dit laagdrempelige sociale activiteiten zoals een korte loop, een wandeling, een spelletje tennis. Bij anderen gaat het er wat serieuzer aan toe. Bij de laatste Games had België een aantal wereldkampioenen in de rangen bij het lopen, wielrennen en op de triatlon.

Maar even belangrijk in Mijn Tweede Leven zijn hun persoonlijke verhalen.

Iedere getransplanteerde kan tot in de kleinste details vertellen over de telefoon die er kwam: “We hebben een orgaan voor je. Je moet nu naar het ziekenhuis komen.” Sommige mensen gingen in het midden van de nacht nog even bij hun kinderen langs, anderen stonden op het podium en moesten in het midden van een voorstelling vertrekken. Het zijn momenten die zij of hun omgeving nooit vergeten. Bij gekende nierdonatie spelen er andere spanningen. Komen we er allebei wel goed uit? Offeren we niet één gezond leven op voor een ongezond?

Al deze mensen hebben dus ook een tweede verjaardag, de dag waarop hun tweede leven begon. Zo neemt Jozefien, een loopster en tennisster uit Gent, bijvoorbeeld elk jaar haar ouders twee keer mee uit eten: op haar verjaardag en op de dag dat ze van haar moeder een nier kreeg.

De laatste aflevering van Mijn Tweede Leven wordt gedraaid tijdens de spelen in Leuven zelf, en zorgt voor een apotheose van de sportieve prestaties, de samenhorigheid onder lotgenoten en de kleine persoonlijke verhalen van elk van de atleten die we volgden.